Şiir: Mehmet Kalaycı
alnımdan seken yağmur damlalarını tut
tut ki
bakabileyim gökyüzüne
benim ellerim ıslak
ucunda şimşekler çakan kalemlere
dokunmam dahi yasak
***
tut ki
tutabileyim ben kelimeleri
henüz daha doğmadan verdiğim sözleri
***
tek tek kilit vurdular harflere
adımın bir kısmını
çoktan benden çaldılar
gelecek hiç pusula yapılır mı geçmişe
yaptılar,
gerçekten yaptılar
hiç tanımadığım insanları
anılarıma kattılar
***
sen tut ki
kalabileyim zihin ülkemde
asırlardır yurt tuttuğum
varlık evreninde
***
sayılara gerek yok hatırlamak için
tarihsel zamanda sen hep sensin
ama ben soluk bir tuvalim
karanlık gecelerde
kirpiklerine sonbahar çiyi düşen
sen bakmazsan
kaybolup giden
***
sen tutmazsan
kimse tutmaz içimdeki sırrı
sen tut ki
tutabileyim ben akıp giden zamanı
bir beliren bir kaybolan göçmen kuşları
her gün doğumunda ve batımında
zamandan yükselen çığlıkları
***
biri sesli biri sessiz
iki harf yeter bana
tuttuğum nefesler
içimde hala
***
bir ben var aynadaki bende
bir de ben,
bendeki aynada
hatıralar sessizce kaybolduğunda
geriye ne kalır
senden başka
avuçlarımda tutabildiklerimden başka
Bir Cevap Yazın