Yazar: Mustafa Barış
Gövdeyi götüren baştır. Başı taşıyan gövdedir.
Güneş her gün doğudan yükselir, batıdan batar. İnsanlar uyurlar. İnsanlar uyanırlar da. Ki kimisi uyanılan “dogmatik uykular”dır.
Yaşayanlar yaşar. Yaşayanlardan yaşatmaya adananlar vardır. Neyi, niçin, nasıl yapacaklarını soruşturanlar…
Doruklardan kar eksik olmaz, yağmurlar gökten iner, nehirler kenardan akar, ağaçlar budanır, bostanlar sulanır… Yollar delillerle yollara kavuşur, kitaplar kitaba, ırmaklar denize…
Ve hepsinin üstüne, her şeye rağmen ümitli olmak için sebepler çoğalır, teselli buluruz dualarımızın gazabından koruyacağına dair…
Sonra, bakar ve anlarız ki, O (c.c.), bizi gözetir ve emeklerimizi zayi etmezmiş. Zaten de O, öte ve bu dünyada, hep öyle yapageliyormuştur.
“Davran!” demeli içinden haykırarak ve davranmalı: “Kıymeti bilinmeyen zaman vardır insan için haddizatında, daha az bilgi ve hikmet vardır kötülüklerin kaynağı olan!”
Yorum bırakın