Şiir: Mahsun Yıldırım
Bahar tomurcuğu gibi doğurgan
Berrak bir nehir akıyor düşümde
Akıntısına kapılıp gidiyorum
Nifak, kapalı kapılar ardında kalıyor
Düşlerim, umudun barhanası.
Duvarlarda, saflığın ve masumiyetin tablosu
Birden yırtılıyor düş cibinliği
Kapılar, açılıyor ardına kadar
Seherde duruyor zaman
Gün, geceyi doğuruyor
Ve yaprağa dönüşen tomurcuk toprağa düşüyor.
Bu bir yok oluş mu,
Yoksa yeniden doğuşun hikâyesi mi Tanrım?
Yorum bırakın