Yazar: Halil Altay
Ey hayat bahşeden
Seninle dindir susuzluğumu
Yokluğun sonsuzluğa uzanan çölümdür
Yeşersin bahçem, sana kansın sahram
Ey umudun dingin maviliği
Seninle açar en nadide çiçeklerim
Seherde savrulan saçlarındır
Dökülen yapraklarıma dans ettiren
Kalbim narının cezbine nasıl dayansın
Ey sesinde fırtınaları barındıran
Azad ettiğin her sözün
Avuçlarımda biriktirdiğim kum tanesi
Ey nazarıyla baharı müjdeleyen
Gözbebeğinden kanatlanır tüm kelebekler
Ey gönlümü aydınlatan yakamoz
Senin vuslatındır gecelerimi hüzne boğan
Ey kavimleri helak eden gazap ateşi
Senin varlığınla kavrulur benliğim
Bir nazar kıl, mest ü harab et beni
Ne bir boran, ne bir tufan
Hasretindir gönül şehrimi viran eden
Sen
Bütün efsanelerin dillendirdiği
Kadim bir aşkın kayıp ruhu
Ben sana tutkun bir ses, bir neva
Senin destanını haykıran vaveyla
Bir tebessüm bahşet bu acize
Avareyim özleminle
Bir kıvılcım ol
Ateşe ver bütün şiirlerimi, yak
Yok olayım seninle
Yorum bırakın