Hep “Allah razı olsun” diyoruz. O kadar çok kullanıyoruz ki çoğu defa ne dediğimizi bile düşünmeden, sırf bir
hayır duası olsun diye…
“Allah razı olsun”…
Tamam, Allah razı olsun da biz niye hiç O’ndan razı olmayı düşünmüyoruz?
Niye hep razı olacak sadece O’ymuş gibi hareket ediyoruz?
Hâlbuki bu karşılıklı değil mi?
“Allah onlardan razı, onlar da Allah’tan razı” demiyor mu?
Niye unutuyoruz cümlenin ikinci kısmını?
Evet, biz aciz kuluz. Almak bize, vermek O’na yaraşır. Önce de O’nun bizden razı olması lazım. Buna diyecek bir şey yok.
Ancak O bizden razı iken, biz O’nun başına mı kakmalıyız tabiri caizse?
Niye hiç boyun eğmiyoruz?
Niye “O böyle takdir ettiyse hayrolur” diye düşünmüyoruz?
Niye hep isyan eden taraf oluyoruz?
Niye olana razı olmuyor ve durup düşünmüyoruz?
Oysa biz, bizim üzerimize düşeni yapmalıyız.
Madem biz kuluz, biz O’ndan razı olmalıyız. O’nun ne yapacağına karışmadan…
İşe burnumuzu fazla sokmadan…
Yorum bırakın