Ne için hayat ve ölüm var, diye sorarsa insan kendine, aradığı cevabı Kuran’da bulabilir. Kuran’a göre hayat ve ölüm, “hangimiz amel bakımından daha iyiyiz” bunun sınanması için yaratılmıştır (Mülk Suresi/2). Tabi bu ancak insan için bir amaç olabilir.
Allah bir amaca göre yaratmaktan münezzehtir. Hiçbir amaç tarafından sınırlanamayacak kadar yücedir O. Sınanma ancak insan için söz konusu. Biz, kendimizin ne durumda olduğunu görmüş oluyoruz böylece. Allah bize var olma imkanını bahşetmiş, bir lütuf olarak. Başlı başına var olmak, yok olmaktan iyi olduğuna göre varlığın farkında olmalı ve ona göre davranmalıyız. Varlığa karşı mütevazı olup, el pençe divan durmalıyız.
Amel bakımından daha iyi ve daha güzel olmaktan bahsedildiğine göre ânın kıymetini bilmek lazım.
İnsan, zaman diye bir şeye bağlı. Sanki kendisinden bağımsız mutlak bir zaman varmış gibi düşünüyor. Sarsılmaz bir gelecek, unutulmaz bir geçmiş var çoğu insan için. Oysa zaman, ândan ibaret. Biz rahatlamak için onu sürekli hale getiriyoruz. Olmayan bir şeyi vehmediyoruz aslında. Hiçbir insanın, içinde bulunduğu ânın yerine geçecek bir ân için garantisi yok. Sahibi olmadığımız hayat, her ân elimizden alınabilir. Ölüm hiç uzak değil. Bu gece uyuyanlardan bazıları yarını görmeyebilir mesela (Zümer Suresi/42).
Bu sebeple ân kıymetlidir işte! Her ânı öyle bir yaşamalı ki, ölüm gelip kapıyı çaldığında “yahu ben hazır değildim” dememeli. Her ânı bir şey ile doldurmalı. Ânı fırsat bilmeli. Sıtkı der ki “Fırsat elde iken sermaye kazan, eli boş divana varılmaz imiş.”
Bitmez tükenmez bir sermaye bulmalı insan, buradan giderken. Bu da olsa olsa, Allah sevgisinin bir tezahürü olan iman olabilir. Her ânı iman, his ve sevgi ile doldurmalı ki sevdiğine karşı mahcup olmasın insan. Ona bakmaya yüzü olsun. Cemâlin görmeye geldim, diyebilsin.
***
Yunus Emre der hoca
Gerekse var bin hacca
Hepisinden eyice
Bir gönüle girmektir
Gönül ki “lâ-mekân’ın mekânı” olmuş, sen mi dışarıda kalacaksın. Allah’ı seviyorsan o gönüle gireceksin. Seveceksin, sevileceksin ki ünsiyet peydâ olsun, insan olasın.
Bu sevgiyi yaşayan insana hayat ne, ölüm ne! Ölse de bir, yaşasa da… Önemli olan sevgilinin takdir etmesi değil mi, bırakalım hükmü o versin. Ölüm ise hazır olmak, hayat ise içini doldurmak düşer bize. İkisi de aynı, ikisinde de teslimiyet var. Her bir sofrada yenilen şey rıza lokması. Ondan razı olursan, o da senden razı olur.
İnanmak, sevmek ve boyun eğmek için var olduk. Ne o, yoksa inanmıyor musun?
∗ Hadi Ensar Ceylan
hilal başak ceylan için bir cevap yazın Cevabı iptal et