
karanlığı işaret ediyor bulutlar
yarı canlı, perişan bir akşamı
son çırpınışlarıdır günün, son demi
dallar,
bu ağır hava
yosunların bu mavi kokusu
yeşil bir kalpten yükselen acı buharı
soluyor, tadıyor
ve yeniden bırakıyorlar bahçenin solgunluğuna
işte!
ateşin zehirli dilleri
fısıltıyla arzulamakta ruhlarımızı
sunmak gerek bir parça cân
almak,
inleyen ruhunu bir karabasanın
bak! görüyor musun
insanlar
yaralı hayvanlar gibi
çürümenin,
sararıp solmanın dehşetindeler
bak!
hüzünlü bir sis
kaybolmuş ruhları
atmakta denizin karanlık ağzına
şimdi,
ölümün estiği bu mevsimde
gölgeler
güneşi umutsuzca bekleyişin
teranesini tutturmuş
geçip gitmekteler
geçip gitmekteler…
∗ Ferhat TAŞKIN

ömer faruk çevik için bir cevap yazın Cevabı iptal et