Şiir: Beyzanur Kayacı
Toprak, parmaklarımın arasından dökülürken duyuyorum tüm olanları
Hüznü doğurmuş, bir serzenişle
Kahkahalarla karışan ağıtlar
Nükseden yaramı okşuyor
*
Dokunuyorum, ellerim üzerinde toprağın
Uğultular ve bir iki tiz çığlık
Dinliyorum, üzerinde çakmak taşıyla ateş yakıldığından
Bombaların patladığı güne
*
Toprak, şahit olduğu her günahın keffaretini yağmurla süslüyor ve
Üzerinde Tanrı için kesilen kurbanlarla ödüyor sadakasını
Ayaklar altında ezilmek borcuymuş boynunun
Büyükbabamın tırpanına bu yüzden teslimmiş
*
Ağaçların kökleri sığmadığını haykırabilseymiş
Ama insanların dilinden anlamıyordu
Ya da toprak insana her istediğini vermeseymiş
Nilüferler belki o zaman paklanırdı
*
Hanesinde yakılmış çok fazla kuru dal,
Basa basa ezilmiş pek çok ot var
Hangi bahçede doğarlarsa doğsunlar
Bizim hanemizde ölüyorlar
Yorum bırakın