Yazar: Seyit Köse
Hepsi de tanımsız güzelliğinin duvarları üzerinde
Yaklaşamıyor ona kelimeler
Karanlığın birinde çoğalıyor çünkü hep özlemin
Çiçek çiçek ağaç ağaç görünüyorsun
Yaşamdan sökülüp atılmak istenirse güzelliğin
Seni yol boylarında seni bulvarda seni müzede
Görünür kılmanın yüklendiği peyzaj
Seni bir alana düşürmenin bilgeliği üzerine
Sayfalar dolusu özür mizanpaj
Yanından geçilen sensin her gün geride bırakılan
Sen dikkatten kaçırılırsan uzuyor birden mesafeler
Ölümün hatırlanıyor en ideal anındır senin
Yersizliğin düşmekte olan her şehri utandırıyor
Uykularını yağmur soluyor kaldırımlarda
Çiçek çiçek ağaç ağaç geliyorsun
Kokularınla geliyorsun sesinle güzelliğinle
Saçlarım ıslanıyor yaklaşıyorum
Yorum bırakın