Yazar: Suat Gökçe
Aynı kan denli dengi, gönlüm
Bir uçurtma
Hürken
Kanat çırpışında bir kelebeğin
Hürken koştururken arşa değin
Belki yükselmezdi bu kadar
Elinle tutmasaydın
Eline tutunmasaydı
Heyhat ki kayırdım nefsimi
Yaklaşamadım serabıma
Görmezden gelmemeliydim sırt çevirdiğini yoluna
Uğurlarken uğur böceğini
Yahut
Son papatya yaprağını ulağı sevmemenin
İstiharemin kızıllığı yakmalıydı suni perdeleri
Ötesinde olmalıydı bitesi olasının
Öyle ya tekrarı olana aşk denir miydi?
Hayra yormaktan yorulduğun gün bitermiş umut
Haykıramadım yorulduğumu
Heyhat eşiklere tünmüş karanlığı katmerleştiren karaltılara
Ki kara çaldılar karalar bağladılar bahtıma
Ziyanı yok
Duymamıştım bir hoş sada Dünya denen şu plaktan
Tiksinmiştim zaten imece usulü yaşamaya, işporta malı duygulara
Doğrudur değiştiğim biraz
Geçti artık
Kutusuna ihanet eden bir kibrit dalı öfkem
Çehrem, bir kaçak ölü sanki mezardan
Geciktin kıyametime
İçirdin füsunla doldurduğun kadehten
Bir an
Ölümü gördüm ben dünya gözüyle
Bu derdin tahammülü kabil mi sandın
Sitem hakkın değil, hem günahkar ben değilim
İçirdin hayat denen kaptan
İçtim gayrı sarhoşum
Aymak olmaz sekerattan.
Yorum bırakın