Bir kurşun yedi sol yanından
Kangren vurdu içli yarasından
Kapanırken gözleri, imanla
Bir feryat koptu bağrından
İnledi Bağdat düşerken bombalar
Göğsü daima şahadet pompalar
Vurgun yedi beyninden İslamiyet
Titredi ve düştü yere masumiyet
Koşarken engin deryalara hürriyet
Yakalayamazdı onu asla teslimiyet
Kurşun yağdı yağmur yerine
Füzeler savruldu yaprak yerine
Sokaklarında gezindi medeniyetin tankları
Yerle bir etti cehennemin ateş bumerangları
Sönmeyecek elbet bu kutlu meşale
Dayanır elbet iman çaresiz işgale
Uygarlık dedikleri maymunlar misali
Gerçekten hayvanlar! Daha medeni
Batarken ışık saçan güneş ufukta
Hilal elbet doğacak engin boşlukta
Sanma bitecek. Bu, dinmez abıhayat
Bize yeter bu iman, bu maneviyat
Gideceğimiz yer yek, aynı makber
Kalpte iman, dilde tekbir: Allahuekber.
∗ Halil ALTAY
Yorum bırakın